Am Rande notiert

Mia san ned Provinz!

von Redaktion

Er und sie san nach Muidorf mit de Radl kemma. Olle zwoa warns aus Minga. „So is in da Provinz“, had sie gsagd, wias im Goa am Stodplatz a Pause gmacht ham. Zum Sagn hod er ned so vui ghabd, denn gschmatzt hod nua sie. Üba de Rolle der Frau und üba de Emanzipation. „Davon wern de Frauen in dera Provinz no ned vui gehrd ham“, hods gmoand.

Da konnsd ois Muidorfa ned staad sei, ah wennst da denkst und flehst „Oh Herr, wirf Hirn hernieder“. Kemma is natürlich koans von dem Hirn.

„Gnädige Frau hob i gsagd, und des sag i nua, wenn i stocksauer bin. „Es gibd koa Provinz, sondan nua a Hoamad. „A scheenane Hoamad wia bei uns werns ned oft findn. A boarische Bäuarin im Landkreis Muidorf war vor 100 Jahr scho emanzipierter, wia sie des je wern kenna. Denn sie hods Sach und Zeig im Haus und Hof zammaghoidn.“ In da boarischen Philosophie werd des in oan Satz zammagfassd: „Er gehd ja, aba Sie.“ Sie hod mi o‘gschaut, wia a Schwaibal wenns blitzt. „Sie sind wohl von hier? “, hods gfragd. „Ja, da bin ih dahoam und des gern. Mia gfrein uns scho, wenn Sechane wia Sie kemman. „Do kimmd dann neudeutsch a bissal a großstädtischer Flair in de Provinz, den mia so dringend brauchan. Des interessiert uns genau so vui, ois wia wenn in da hindan Mongolei a Reissackal platzt.“

Wia hoaßd des bei Wilhelm Busch: „Bei Damen sollst du fein, gar niemals nicht ironisch sein.“ Josef Bauer

Artikel 1 von 11