Oiso, de letzde Weihnachstfeia is vorbei, de wirtshäusliche Besinnung is pflichtmassig erfuid, und damit kon a Ruah eikehrn. Wer de Adventszeit übastandn hod, der hod se des vadeand.
Heia is ois andas. Weiße Weihnachten ham ma scho lang nimma ghabd, und da Christbam is so schee, wia ma no nia oan ghabd ham (des sogd mei Frau jeds Jahr). Außadem brauch i heia ned zum Eikafa geh, denn de Gschenka san scho olle kaufd. Des war no nia a so.
Komisch is des scho, denn normal war i heid Vormittag undawegs. Aba wenn ma heid schaud, san gnua Manna geschenktechnisch umanand, de se no schnoi was eipacka lassn. Des is de beste Kundschaft, denn von dene schaud kona auf den Preis. De missan heia eha geh, denn am 24. Dezember hod koa Ladn auf und zum kaffa gibd es nix.
A Umfrag hod aussabrachd, dass 44 Prozent von de Manna erst kurz vor dem Heiligen Abend auf a Einkaufsidee hoffan. Des is logisch, denn de Fraun wissn, a des sagd a Umfrag, imma bessa ois mia Manna, wos ma eigentli herschenga soid.
A de Antn für den Weihnachtsbratn is scho dahoam. „A Antn is a bläds Viech, a hoibade is ma zweng und a ganze z’vui“, sagd mei Freind, da Niemann Sepp. Damit war bratenmassig ois im greana Bereich.
Iatz miassad nua no de Ruah und da Friedn mid dem Nächsten auf mi niedageh. Aba a in dem Punkt bin i heia sehr zuversichtli, denn i hob olle dene, die mi ned meng, scho ois vaziehn und trag koan mer was noch. So gseng war iatz scho nächstenliebetechnisch ois erledigt.
Oans aba hob i no vagessn, und des liegd ma schwar am Herzen: Unsere Leserinnen und Leser wünsch i a gesegnete und friedvolle Weihnacht im Kreise da Familie, unsane kloana Lesa, dass des Christkindl ihr Wünsche erfüllen möge.
Wia hoaßd des bei Wilhem Busch: „Doch guter Menschen Hauptbestreben, ist andern auch was abzugeben.“ Josef Bauer