Wia a Muidorfa am Stammdisch vazoid hod, dass er in da Nacht in sein Bett an sechan Alpdram ghabd hod, dass er des fast nimma daschnaufd häd. „Des war so fürchtarlich, weil er gmoand hod, dass des Grambach zuagehd“, hod a vazoid.
„Die werd de Drud druckt ham“, hod sei Nachbar eigworfa. „Wennst ma ned gehst mid dem Schmarrn von da Drud, den Krampd glam da grad no de kloana Kinda“, is sei andara Nachbar giftig worn.
Oana, dem sei Stumwang ned im scheena Bayern gstandn is, hod gfragd, was es mid dera Drud auf sich hod. Da hod da oida vom Staamtisch gred: „Vor dem
Christentum san in Bayern, Schwaben und Österreich schamanische Religionsvorstellungen o’gwendt vorn. In dene Vorstellungen hods übaroi Wundaorte, Quellenheiligtüma und ganz bsondane Gestaltn gem.“
So ham de Durden ois weibliche Nachtmahre goidn, de mid Hexn und Elfen vawand gwen san. Des wann Weibsbuida, de san in da Nacht kemma und ham von dem Menschen Besitz gnomma. Wer in da Nacht schware Alpdram, Brustschmwerzn und Atembeschwerden ghabd hod, der is von da Drud druckt
worn. Guad tausend Jahr hod se bei uns de Legende von da Drud ghoidn. De junga Madl und Buam, de glam des nimma, dass ah Drud übahaupt gibd. Aber des is wia imma: Nix gwiß, woaß ma ned.
Unsare Vorfahrn warn ah ned bläd, und ham de Unheimliche mid andare Nama wia Gertrud, Waltrud oda Wiltrud vaharmlost. Des soid goifa ham.
De Zaubazeichn Drudfuaß und Drudenkreuz soin ah hoifa, wia da Drudnstoa (Hennagott) ah. Hoifa soid ah, dass ma da Drud sagd, sie muaß am andan Dog wieda kemma uns se was leihn. Des erste Person, de was mechd, is de Drud und dera muaß ma ganz streng sagn, dass aufhern soid.
No lieblicha san de Kosenam wia „Drutscherl“. Wenn aba aus dem Drutscherl“ späda ah „Drutschn)“ werd, dann is da Alpdram von de Nachtmahren do no wahr worn.