Im Novemba triffd se meistens de ganz Vawanschaft am Friedhof. De meisten ham se a Jahr nimma gsehgn. So is ah an Muidorfa ganga. Er hod oan Vawandn mütterlicha-seits am Friedhof troffa. Der war a richtiger Büffe und sagt zu sein Vawandn „ganz schee gwampad bist seit letzts Jahr worn. Wia a saubas Bummal kimmst daher“. Damit wa der aba no ned am End: „De Deine wird ah imma foaßda“ hod er gmoand.
Der Muidorfa war ganz begeistast von dera Begrüßung. Des hod eam natürle sakrisch gstunga, aba dagegn hod er ned vui redn kenna, denn bei genaua Betrachtung war da Begriff „Wampn“ durchaus angebracht. „Aba sagn häd ah des ned unbedingt miassn, und des von da Frau ah ned,“ hod er sinniert. Des Bummeln gehd auf da oana Seitn auf de großn Kirchaglockn retour. Des träge Bum,Bum da großn Kirchaglockn is mid schwankn, schlendan und nixdoa übasetzt worn.
Auf da andan Seitn kimmd des aus de Bauernhöf. Auf de Höf war des „Bummal“ ah mannliches Kaibe. Des weibliche Kaibe is unda dem Nam „Koim“ glafa. Do is aba ned von foaßda oda ned foaßd gschmatzt worn.
De Bummal ham gfressn, dagflaggd und vadaut und san imma gwampada worn. Wia se des für an gscheidn Zuchtstier gherd hod. Drum san langsame, dicke Menschn ois Bummal bezeichnet worn.
Beim Umtrunk in seina Muidorfa Behausung nach dem Friedhof war da Kreisstädter seina Vawandschaft noch leicht beleidigt. Wenn da Gast austrunga gahbd hod, is ned glei eigschenkt worn. Der hod scho wartn miassn, bis er ah frisch Bier kriagd hod. Ma konn sagn, dass er und sei Frau den Gast ned a moi ignoriert ham. Wia er se beschwern woid, dass des so langsam gehd. Hod da Muidorfa gsagd: „Mia Bummal san ned schnella, denn sonst nehm ma wieda ab.“