Da Dutt is ah oide boarische Übalieferung von oana Frisur, de von Manna- und Weibaleit drong wern ko. Wennst heid noch dem Dutt fragsd, dann ko da scho passiern, dasd o’gschaud wersd, wia a Schweibal wenns blitzt.
De erstn Hinweise auf den Dutt find ma scho im antikn Griechenland, oiso lang vor Christus, und zwar in Athen. Scho damois stecktn se de Griechinnen eahnane Haar mid Goid- und Elfenbeinnadeln zu Knotn in de Höh. A griechische Manna ham damois ah scho an Dutt spaziern tragn.
Den Dutt gibds auf den Scheitl oda auf den Hintakopf, gflochtn, zwirbeld oda gwundn, mit Kämmen oda Nadeln gsteckt. Vornehm gehds beim Dutt ah, dann hoaßda Chignon, mundartlich gibds de Bezeichnungen Gogsch, Punz, Huppi und Pürzi. Gmoand is ollawei da weibliche Haarknotn, in Bayern „Dutt“ gnannt.
Während in vui Kulturen nur Jungfraun ihr Haar offn trag derfa ham, war der Dutt nua bei de verheirateten Fraun erlaubt. Kunstvoi vaknotetes Haar is ah bei Fraun mit an ziemle zweifelhafdn Ruaf vabreitet gwen.
Do der Dutt war ned nua bei Fraun vabreitet. Es hod Manna gem und de gibds heid no, de ois nachmacha miassn, ah den Dutt. Was an Manna schee is, de se eahna Harr vaknotn, is bis heid ned erforscht. Da römische Schriftstella Tacitus hod außagfundn, dass se de germanischn Sueben des Haar seitwärts kamped und dann üban Scheitel zum Suebenknotn aufgsteckt ham. Da Grund soid gwen sei, dass mid dera Frisur de Gegna daschreckd ham. Da foid da bloß de oide boarische Weisheit ei: „ Guad, wenn’s huifd.