Rosenheim – Do san se vui einig: So friedle, gmiatle und boarisch wie des Rosenheimer Herbstfest is koa zwoate Wiesn im Freistaat.
Ois is gricht: As Wiesnmärzn is braut, d‘Masskrieg san gschpült, de Disch poliat, de Ledahosn und as Diandlgwand kafft und olle Festkutschn samt Rösser fesch aussaputzt. Bloß auf oans ham Wiesn-Mänätscha, Bierbraua und Schauschtella no koan Einfluss: aufs Weda.
Deshoib schaun aa heia wieda olle auf d‘Wedafresch, wos de so moanan. Und wia schaugt’s aus? Sauguad schaugt’s aus, moanan de Wedafresch.
Sie song voraus, dass da Himme heid weiß-blau sei wead – genauso wia letzts Johr und genauso wia se des füa a zünftig-boarische Wiesnauftakt-Gaudi gheat. Und des ko ma de Wedaexpeatn scho glaam – aa wenn‘s vagangane Wocha den Sturm aufm Chiemsää-Summa einfach üwaseng ham.
Oiso ko ma de warme Schdrickjobbn und an Parablui ruhig dahoam lossn, wenn‘s heid um äife los gähd mitm Festzug durch d’Innenschdod zur Loretowiesn. Dort schwingan da Landrat, da Berthaler Woife und de Rosenheimer Obabuagamoasdarin, de Bauer Gabi, dann zeascht eahnane Eröffnungsredn und dann de Schlegel. Olle zwoa woins drepfalfrei ozapfa – de Bauer Gabi im Flötzinger-Festzäit und da Berthaler Woifi in da Auerbräu-Festhalle. Letzt’s Johr hams awa britschlt, do is a bissal wos danem ganga.
Nix danem gäht sicha bei de üwa dreihundat Bedienunga, de dafüa sorgn wean, dass des Wiesnmärzn ruckzuck frisch zapft und ned bachalwarm von da Schänk zu de Leid kimmt. Weil an sauban Durscht weans olle ham: Urbayern und Nordliachtl, Eigsessne und Zuagroaste, Zwetschgenmandln und Pfundskerl, feine Maxen und Gscheadhammen, Eigsaamte mid vui Buifa und Noagalzuzla ohne Diredari. Erst hoaßt‘s: „Geh weida, hogg di zuawa, schdemma a Mass!“ Und danoch: „Schwoammas owe!“
Dann dischputians wieda olle midananda: gschmatzade Schmarrnkiwen mit siemgscheide Gschdudiade und krachade Kaschbalkepf mit vanoglde Gscheidhafal – zum Beischpui üwan Dieselskandal, üwa de Bundestogswoi oda de dreiadreißg ganz schbeziellen Wiesn-Frogn, de vorgestan in de OVB-Heimatzeitungen gschtandn san.
Und glei danem, am säibn Bierdisch, zreißn se Ratschkathln, Grantlhuawa, Zorniggln und Zwidawurzn as Mei – ned bloß über Schboznwadl, Schbinodwachtln oder bredleeme Weibaleid, sondan neiadings aa üwas Hoiz vor da Hüttn, des vom enga Diandlgwand aussadruckt. Weil do imma mehra tätowiade Buidl drauf san, oder a kinäsisches Gekritzl oda aa irgendwäiche blädn Schbrich. Dabei hamma doch äh scho säiwa gnua Schbrichmacha und Krampfhenna auf da Wiesn, de imma wos zum Schnowen ham.
Es kon awa aa guat sei, dass vui junge Madln eahnane Busen-, Wadl- und Kneche-Tattuus gar ned heazong kennan, weil beim Diandl heia äha zuaknepfed, lang und traditionsbewusst ogsogt is – und nimma kurz, leschea und säxi.
Grod de Mannaleit dadn des bedauern, weil schaung deans olle gern: gschleggde Lackaffn genau so wia bäichade Doagaffn, ausgschamte Laggln wia vadruckte Schdrizen, bsuffane Wogscheidl wia gscheade Biadimpfen. Letztere zwoa Sorten ham äh de Lätschn a bissal henga lassn, weil de Mass Bier jetz acht Euro und achzg Cent kost – a paar Zergwedschde mehra ois letzts Jahr. Aba des is beim ersten Prost glei wieda vagessn. Hauptsach, schmegga duats!
An sächzähn Wiesn-Dog gähts jetz wieder rund auf da Wiesn. Füa jeden is wos dabei, neie Fahrgschäfta und Schdandl san aa wieder do. Und beim Schnabulian is des Herbstfest sowieso Wäitklasse: Do ko ma se a zinftige Brodzeit schmegga lossn, a Schweinshaxn mit Knedl, a Dellafleisch und an Lewakaas vaputzn, a saftigs Hendl oder an eibabialtn Schdeggalfisch obfiesln, a Schbofackl oda a Böfflamott schnabulian – und wos Wegans gibt’s aa.
Los gäht’s heid um zwäife, Mondog bis Samsdog um äife, am Sonndog um zehne. Letzter Ausschank is oiwei um äife, um hoiwezwäife is dann Schluss – am 10. Septemba endgültig, wenn‘s wieder hoaßt: Aus, Äpfe, Amen. Aber so weit is no lang ned.